Küresel iklim değişikliğinin en somut göstergelerinden biri olan deniz seviyesindeki yükselme, son yıllarda ciddi şekilde hız kazandı. Bin dokuz yüz altmış ile iki bin yirmi üç yılları arasındaki dönemi inceleyen yeni bir bilimsel çalışma, okyanus seviyelerindeki artış hızının son dönemde iki katına çıktığını ortaya koydu. Söz konusu altmış üç yıllık dönemin tamamında yıllık ortalama yükseliş iki milimetre civarındayken, iki bin beş ile iki bin yirmi üç yılları arasında bu oran yıllık dört milimetreye ulaştı.
Araştırma, karbon salınımının yol açtığı küresel ısınma nedeniyle okyanus sularının ısınarak genleşmesini yükselişin en temel nedeni olarak gösteriyor. Termal genleşme adı verilen bu süreç, toplam yükselişin yüzde kırk üçünü oluşturarak ilk sırada yer alıyor. İkinci en büyük etken ise eriyen buz kütleleri oldu. Verilere göre, dağ buzullarının erimesi toplam artışın yüzde yirmi yedisine, Grönland buz örtüsündeki erime yüzde on beşine, Antarktika buz tabakasındaki kayıplar ise yüzde on ikisine yol açtı. Ayrıca, karasal alanların doğal su tutma kapasitesinin azalması da deniz seviyelerindeki yükselmeye yüzde üç oranında etki etti.
Okyanuslardaki ısınma, artış hızındaki ivmelenmede de başrolü oynuyor. Yükseliş hızındaki artışın yüzde kırk biri yine termal genleşmeden kaynaklanırken, karalardaki su depolama alanlarının azalması bu ivmelenmenin yüzde yirmi birinden sorumlu bulundu. Bilim insanları, bin dokuz yüz seksenli yıllardan önce buzullardaki erimenin ana belirleyici olduğunu, fakat bu tarihten sonra iklim krizinin derinleşmesiyle okyanus ısınmasının en baskın faktöre dönüştüğünü vurguluyor.
Çalışmanın yazarlarından John Abraham, geçmiş yıllarda yapılan ölçümler ile teorik hesaplamalar arasındaki tutarsızlıkların, yeni nesil teknolojik gözlem araçları ve gelişmiş analiz yöntemleri sayesinde giderildiğini belirtti. Böylece deniz seviyelerindeki değişimlerin nedenleri artık çok daha güvenilir bilimsel verilerle açıklanabiliyor. Araştırmacılar, elde edilen yeni verilerin sürdürülebilir bir gelecek inşa etmek, kıyı kentlerindeki sel risklerini önceden tespit etmek ve yerel yönetimlerin kıyı koruma stratejilerini doğru planlaması için hayati önem taşıdığına dikkat çekiyor.