Jüpiter’in geçmişi, yeni bir araştırma ile daha net anlaşıldı. Araştırmaya göre, dev gezegen, bugünkü boyutunun iki katından daha büyük bir hacme ve çok daha güçlü bir manyetik alana sahipti. Hesaplamalara göre, o dönemki Jüpiter’in içine yaklaşık iki bin Dünya sığabilirdi.
Caltech’ten gezegen bilimci Prof. Konstantin Batygin ve Michigan Üniversitesi’nden astrofizikçi Prof. Fred C. Adams’ın yürüttüğü çalışma, Jüpiter’in 4.5 milyar yıllık evrimine ışık tutuyor. Bilim insanları, bu gaz devlerinin oluşumlarının Güneş Sistemi’nin genel yapısını nasıl etkilediğini vurgulamaktadır.
Araştırmacılar, Jüpiter’in yakın yörüngesindeki küçük uyduları Amalthea ve Thebe’nin yörüngelerindeki hafif sapmaları inceleyerek gezegenin erken dönemlerindeki fiziksel özelliklerini ortaya çıkardı. Bu küçük farklılıklar, Jüpiter’in gençliğinde yaklaşık 2000 Dünya hacminde bir yapıya sahip olduğunu gösteriyor. Ayrıca bu dönemdeki manyetik alanın günümüzdeki gücünün yaklaşık 50 katı daha güçlü olduğu sonucuna varıldı.
Varsayımlara değil, ölçümlere dayalı bir model geliştirildi. Çalışma, geleneksel gezegen oluşum modellerinde yer alan, gaz geçirgenliği, gaz çekim hızı ya da çekirdek maddelerinin kütlesi gibi belirsizlikler yerine, uydu yörüngeleri ve açısal momentumun korunumu gibi doğrudan ölçülebilir faktörlere dayanıyor. Bu yaklaşım, daha kesin sonuçlar elde edilmesini sağlıyor.
Bu analiz sayesinde, Güneş Sistemi’ndeki gezegen oluşum materyallerinin ortadan kalktığı, bulutsunun dağıldığı andaki Jüpiter’in fiziksel durumunun net bir resmini elde edildi. Bu geçiş, gezegenlerin nihai yapılarının belirlendiği kilit bir an olarak kabul ediliyor.
Elde edilen bilgiler, Jüpiter’in ve diğer dev gezegenlerin kaya ve buzdan oluşan bir çekirdeğin hızla gaz toplamasıyla oluştuğunu öne süren mevcut gezegen oluşum teorilerine önemli ek bilgiler getiriyor. Araştırmacıların en önemli amacı, sadece Jüpiter’in değil, aynı zamanda Güneş Sistemi’nin nasıl oluştuğunu ve geliştiğini anlamaktır.